Dom mokkel

Soms heb je zo`n ‘wat-heb-ik-nu-weer-aan-mijn-fiets-hangen’ momentje. Niet letterlijk natuurlijk, want sinds ik mijn rijbewijs heb, hangt er niet zo veel meer aan mijn fiets. Die heb ik namelijk verbannen naar een donkere uithoek van mijn schuur. Dat terzijde. Vanmorgen had ik dus zo`n momentje. Ik breng mijn dochter naar school toe. Ik loop dan altijd over het parkeerterrein naast mijn huis, waar mijn knalgele bolide staat geparkeerd.

Op het moment dat ik er langs loop, zie ik iets geks. Het klepje van mijn benzinetank staat open. Het eerste dat er door mijn hoofd schiet is: benzinedieven! Met dochter aan de hand ren ik naar mijn dierbare kuikentje toe en kijk rechtstreeks de tank in. Op dat moment heb ik door dat de tankdop er niet op zit en het begint te dagen. Oliedom mokkel dat ik er ben!

Gister ben ik naar de benzinepomp gereden om te tanken omdat ik vandaag voor mijn werk naar Utrecht moet. Dan is een volle tank geen overbodige luxe. Bij de onbemande pomp waar ik altijd tank, zet ik mijn auto weg. Ik doe mijn benzineklepje open en verwijder de tankdop uit het gat en leg deze op het dak. Steek mijn pasje in het apparaat, toets mijn pincode in en na goedkeuring steek in het pasje tussen mijn tanden. Op het moment dat ik de slang wil pakken, stopt er aan de andere kant van de pomp nog een auto. En er stapt me toch een knappe vent uit! Onder het loeren gooi ik mijn tank vol. Ik vervloek mezelf dat ik in mijn campingsmoking, met mijn pruik op een knot en een bankpasje in mijn bakkes sta te tanken. Ik druk nog even op het knopje voor een bonnetje, dan kan ik nog een blik werpen op die knapperd. Met het bonnetje in mijn hand probeer ik nog een beetje leuk maar snel in mijn auto te stappen. Ik rij weg….

Geen benzinedieven, wel te laat op mijn werk. Ik was druk met zoeken naar mijn onvindbare dopje en googlen hoe gevaarlijk het is om te rijden zonder tankdop. Tips als: bind een plasticzakje met elastiekje om de vulopening uit te proberen. Wat overigens niet gaat als deze verzonken in de auto zit. Uiteindelijk ben ik met zakje en elastiekje op de bijrijdersstoel, met gevaar voor eigen leven aldus Google, naar de dichtstbijzijnde bemande benzinepomp gereden en een universele tankdop op de kop getikt.

Kunnen alle mooie mannen voortaan thuisblijven als ik moet tanken. Ook ik kan maar 1 ding tegelijk.

Zwembad

Jong en onbezonnen kreeg ik er geen genoeg van. Het liefst ging ik iedere week. Ik vond het leuk en dacht ik er niet bij na. Die onbezonnenheid is bruut om zeep geholpen in een keer. Die ene keer dat ik mij mee liet voeren door de stoomversnelling in het water. Opeens was hij daar, vlak naast mij. Haalde mij keurig aan de linkerkant in, of het de normaalste zaak van de wereld was dat ook hij daar lekker ronddobberde. Ik werd ingehaald door een grote, vieze, bruine drol.

Van mij hoeft het niet meer, zwemmen in een zwembad. Ik doe er alles aan om het zwembad te vermijden. Maar met kinderen ontkom je er niet aan.

Een weekendje weg, vakantie en plons daar lig je weer met tegenzin in het zwembad. Het is dat zij het zo leuk vinden dus je doet het. Ze weten niet beter. Ze hebben nog geen droltrauma.

Vanaf het moment dat ik in het water dobber, dwalen mijn gedachten af naar de pies, poepresten, huidschilfers en snot waar ik in lig. Om dan van de haren en tenenkaas nog maar te zwijgen. Mensen om je heen, springen vrolijk (en ongewassen na een nachtje seks) in het water. De spetters vliegen om je oren, in je gezicht en in je haar. Ik kan met terugwerkende kracht alsnog overgeven als ik denk aan de keren dat ik een slok water binnen kreeg. Te smerig voor woorden. Ik lach als een boer met kiespijn om het plezier niet te bederven maar ik kijk de klok vooruit. Het liefst spint in het bad met een rotgang weer uit en onder de douche. Ik heb een acute behoefte aan een vaginaaldouche en een klysma om ieder spatje van dat vieze water van en uit me weg te krijgen.

Als je er over nadenkt, is het best raar. Je nodigt ook niet de hele buurt uit om lekker bij jou in bad te zitten om vervolgens zelf ook in het water te kruipen. Ach, we gooien er gewoon een chloortabletje in, beetje schoon water erbij en dan kan het best. Ranzig is het. Die lucht alleen al, het zwembad ruikt naar mijn pas schoongemaakte wc-pot en daar spring ik ook niet vrijwillig in.

Rijles

De maat is vol. Ik heb de benen onder mijn kont vandaag getrapt. Sneeuw, storm en altijd de wind tegen. Ik heb het getrotseerd. Jarenlang ben ik bijna wekelijks zeiknat geregend. Hele supermarkten heb ik verscheept op mijn fiets. Het is genoeg geweest.

Een beetje regen is tot daar aan toe maar ik ben op het punt gekomen dat ik niet meer ga werken als het keihard regent. Dan bel ik om te zeggen dat ik pas kom als het droog is. Ik vertik het om langer zeiknat ergens aan te komen. Ik ben er klaar mee. Ik doe het niet meer. Maar ja, wat moet je dan?

Ik weet het antwoord maar ik probeer het te verdringen. Er is iets wat de oplossing is voor alle bovenstaande problemen. De oplossing heet auto. Dat zou geweldig zijn. Er is echter een piepklein probleempje. Een roze probleempje. Ik heb geen rijbewijs.

“Geen probleem, dan haal je dat toch ‘gewoon’”, hoor ik je denken. Als er iets is dat ik nog erger vind dan fietsen, is het wel rijles. Ver-schrik-kelijk! Iemand die naast je zit, op je vingers kijkt en vertelt wat je moet doen. Als je dat allemaal onder de knie hebt, moet je jezelf ook nog gaan bewijzen tijdens een rijexamen. Niks voor mij. Ben je net gewend, zit er weer zo’n figuur naast je, maar nu een onbekende. Dan ga ik dingen doen, die anders überhaupt niet eens in me op zouden komen. Optrekken in de derde versnelling. En als je het stoplicht bijna voorbij bent maar het nog net oranje ziet worden, keihard op je rem trappen uiteraard zonder eerst in je binnenspiegel te kijken. Gas geven terwijl je de koppeling in wil trappen. Ook zoiets. Been there, done that, got a t-shirt. Hell no! Al die stress, daar pas ik voor. Ik fiets nog liever. Dat is dus precies wat ik gedaan heb.

Het is ook niet dat ik het niet geprobeerd heb. Duizenden euro`s heb ik al geïnvesteerd. Ben twee keer op examen geweest. Gestopt en meerdere malen een nieuwe poging gewaagd. Op het moment dat mijn toenmalige instructeurs vroegen wanneer ik mijn theorie weer ging halen want dan konden ze het examen  aanvragen, werd ik spontaan ziek. Rijles werd afgebeld en er werd geen nieuwe afspraak meer gemaakt. Wat een rust! Acht jaar gingen voorbij…

Mijn fiets is mijn hele leven, tegen wil en dank,mijn beste vriend geweest. Mijn stalen ros bracht me overal naar toe en gaf me zelfstandigheid. Natuurlijk was fietsen in de regen niet fijn maar ik deed alles zelf en het was nog altijd een beter alternatief dan rijles. Naarmate het klimaat veranderde, veranderde echter ook mijn vrijheid- fietsblijheid. Zo blij was ik niet meer met mijn fiets. Je bent toch behoorlijk beperkt en de irritatie hoopte zich op. Ook bij mijn kinderen die ik in de regen moet meesleuren in de regen op de fiets. Ik realiseerde me dat er maar 1 weg uit deze ellende is.

Zo gebeurde het dat ik na het zoveelste natte pak en na het indrinken van wat moed de stoute schoenen heb aangetrokken en een rijschool heb gemaild. Waar ik bang voor was gebeurde. Ik werd gebeld. Paniek!

Inmiddels is dit al een aantal weken geleden. Na een paar lessen met koud zweet achter het stuur te hebben gezeten, gaat de rijles goed. Het theorie-examen is aangevraagd en ook het rijexamen gaat er spoedig komen.

Ik voel me niet zo lekker…..

Vriendje Google

Google is your friend? Vandaag niet. Vandaag vind ik het een dominant kut bedrijf met de hoofdletter KUT. De zoekgigant wil je per se een gmail account aansmeren zodat je nog meer in je leven kunnen infiltreren. Ik heb twee e-mail adressen waar ik heel gelukkig mee ben. Meer wil ik er eigenlijk niet.

Ik vind het leuk om muziek te luisteren via Youtube en ondertussen wat te schrijven op mijn laptop. Al dat gezoek op het muziekanaal is niet echt ideaal maar je kunt een account aanmaken en afspeellijstjes maken. Handig! Dus zo gezegd, zo gedaan. Bam! Heb ik ineens een gmail account. Ach zoveel kwaad kan dat niet, denk ik nog onnozel. Heel de avond ben ik zoet met nummers aan mijn lijstje toevoegen. Leuk!

Een paar dagen later kruip ik weer achter mijn computertje. Mijn lief zit lekker te gamen dus ik ga muziekjes luisteren en beetje schrijven. Daar geniet ik van. Ik open Youtube en Word en ga lekker aan de gang. Het loopt om rolletjes. Tot het moment ik mijn blog account naast mijn Youtube account wil openen. Ik heb voor beide hetzelfde primaire e-mail adres gebruikt maar met een ander wachtwoord. Hé, schijnt Google te denken dat e-mail adres herken ik. Mooi, dan heb je nu op je blog ook een gmail. Log daar maar mee in. Dat werkt dus niet. De wachtwoorden komen niet overeen. Nee sukkel, dat begrijp ik ook. Het is namelijk niet hetzelfde account! Wat ik ook probeer, ik kom er niet in. Ik word, naarmate de tijd verstrijkt, steeds kwader en moet me beheersen om niet mijn laptop aan gort te meppen. Pislink word ik ervan.

Dik twee uur later is het gelukt om mijn blog account op een ander e-mail adres te zetten. Om verdere problemen te voorkomen verwijder ik mijn andere account. Hé, denkt Google weer, dat adres herken ik! Hoppa, ik verwijder ook jouw Youtube account. Welja joh! Nog een avond werk naar de donder! Zo mogelijk nog woester maak ik weer een nieuwe aan. Terwijl ik opnieuw liedjes aan het zoeken ben, tik ik met hartslag 120 dit stukje. De frustratie moet eruit, ik kan zo niet slapen.

Google is my friend? Mijn reet! Er zijn maar weinig, zeg maar geen, vrienden die mij zo boos krijgen!

De bijsluiter

Lees voor gebruik de bijsluiter

Vroeger dronk ik als ik op stap ging weleens een naar-de-klote-mix. Het drankje deed, zoals je waarschijnlijk vermoedt, zijn naam eer aan. Het idee was leuk en de avond ook maar de volgende dag was je ook echt naar de klote. Ouder en een klein beetje wijzer, heb ik geen zin in een day after de naar-de-klote-mix. Helaas. Ik krijg nu, geheel onvrijwillig, een ander drankje, een soort medicijn met een vieze nasmaak door mijn strot geramd. Misschien ken jij het ook wel; de-Rutte-mix.

Het drankje belooft in de bijsluiter een volledige genezing voor allerhande zaken. Volgens de bijsluiter mag je namelijk naast de pak-hem-beet 120 euro per maand die je aan premie voor ziektekosten betaald, nog eens de eerste 400 euro aan zorgkosten zelf gaan dokken. Het drankje belooft mensen met een laag inkomen beterschap. Wie de kleine lettertjes leest, weet dat consumeren van het drankje geheel op eigen risico is. Inname staat garant voor een leven vol armoede, voedselbank en criminaliteit, waarschuwt de bijsluiter.

Aangezien de-Rutte-mix de rijvaardigheid zeer nadelig beïnvloed, mag de forens er niet mee achter het stuur kruipen. De kilometervergoeding wordt volledig belast, meent de bijsluiter te moeten vermelden. U kunt beter ook het openbaar vervoer mijden, dit veroorzaakt een extra belasting op uw gezondheid. Ook hier weer een waarschuwing. Indien u dit drankje toch neemt, zijn de financiële gevolgen niet te overzien. U kunt dan beter verhuizen richting uw werk. Neen, geen sociale huurwoning à € 750 per maand, daarvoor verdient u teveel en bovendien moeten mensen met een uitkering ook ergens wonen. Voor u hebben wij een particuliere woning of beter nog u mag kopen! O, zijn de betaalbare particuliere woningen op in de Randstad en krijgt u geen hypotheek? Dan kunt u altijd nog de kartonnen verpakking van dit allesgenezende medicijn nemen om met uw gezin in te wonen.

De-Rutte-mix: Wij beloven u dat u gezond wordt. Drink ons en u stopt met roken en drinken. U kunt het namelijk niet meer bekostigen. Wie wil dat niet? Nu extra voordelig met slechts 3 procent extra BTW verkrijgbaar! Wij beloven dat u niet één dag beroerd bent maar alle dagen!

Indien u nog bijwerkingen heeft die niet in deze bijsluiter staan. Niet zeuren, gaat vanzelf over.

Betutteling

“Wat denkt mevrouwtje te gaan doen”, vraagt de man. “Ik ga een sigaretje roken meneer”, zeg ik. “Zou u dat wel doen mevrouw, daar kunt u dood aan gaan”, zegt de man.

Natuurlijk weet ik dat het niet goed is, dat hoeft niemand mij te vertellen. Dat doet het pakje waarin de gifstaafjes zitten al dagelijks. Er zijn mensen die denken dat je dat nog niet weet en dat je geen gezond verstand hebt. Ze vinden het nodig om je te vertellen wat je al weet.

In de nabije toekomst ga ik gezellig met mijn kinderen naar de McDonald’s toe. Bij het dikkerdje achter de toonbank bestel ik een Big Mac menu en 2 Happy Meals. Vers fruit als toetje erbij. Wat een feestje, lekker bij de Mac eten. Op naar het tafeltje, de kinderen hebben zin in frietjes. Bij het openmaken van de spannende doosjes: “Mama, waar zijn de frietjes?”. “Kijk lieverd! Daar zijn de frietjes. Vijf heerlijke frietjes. Doop ze maar lekker in de fritessaus. En als je frietjes op zijn, zit er nog een fijne appel in het doosje. Die kan je ook in de fritessaus dopen”, zeg ik. “Maar mama, ik wil geen appel. Ik wil friet!” “Sorry schatje, McDonald’s vindt het niet verantwoord als ik jou af en toe frietjes geef. Kijk maar naar het dikkerdje achter de toonbank. Zij had vroeger wel een Happy Meal met frietjes. Zie je wat daar van komt.”

Ondertussen pluk ik de zure augurk van mijn Big Mac af. Die zit er tussen om mijn speekselklieren te activeren, dan kan ik nog meer eten. Het vet druipt al langs mijn vingers dus ik veeg mijn handen netjes af. Ik eet mijn te zoute frietjes met smaak. Ik krijg er enorm dorst van dus ik neem een extra grote slok cola met veel te veel suiker. Gelukkig krijgt mijn kind een gezonde appel. Ik ben heel blij dat zo`n groot bedrijf zich nu wel zorgen maakt over de gezondheid van kinderen. Zeker als je weet dat ze een aantal jaar geleden nog beschuldigd zijn van het uitbuiten van kinderen om de speeltjes te maken voor het Happy Meal. Maar die kinderen aten waarschijnlijk gezond. Ze kregen niet genoeg betaald om een Happy Meal te kopen.

Wat een dikke vette bullshit. Als ik naar de snackbar ga voor een frietje mayo, dan krijg ik dat. Je zou raar staan te kijken als de frietboer de helft van je patatjes uit het bakje schept en er een appel bij propt. “Zo mevrouwtje, nu eet u toch nog een beetje gezond vandaag.” Bij de supermarkt halen ze ook niet de zak Franse frietjes van de band en leggen er een zak appels voor in de plaats.

De brutaliteit van betutteling slaat door. Als ik mijn kind af en toe een frietje wil geven, moet dan gewoon kunnen. Zonder bemoeienis van wie dan ook. De eerste McDonald’s medewerker die het waagt in het Happy Meal van mijn kind een appel te stoppen, kan hem eigenhandig met zijn dikke worstenvingertjes van warmhoudplaat voor friet vissen.

Groen, groener, groenst

Groen is hip. Groen is hot. Wie groen is, is milieubewust . Groen is goed. Mooie kleur ook, naast roze mijn andere favoriet.

Bedrijven willen allemaal groen zijn. Groen ondernemen noemen ze dat. Organiseren ze een warme truiendag, in de winter. Onder het mom: We zetten de verwarming een paar graden lager, word je verplicht die dag, een dikke, warme trui aan te trekken. Beetje jammer dat ze dat dan vervolgens vergeten om het dreigement uit te voeren...

Had ik misschien een groene trui moeten dragen? Ook kleding kan je groen verkrijgen. Niet van kleur maar gemaakt van milieubewuste stoffen. Geen idee wat het inhoudt eigenlijk. Het is vast heel duur. Gemaakt in een lekker warm atelier. De stookkosten zijn vast in de prijs doorberekend.

Energiebedrijven dragen ook hun groene steentje bij aan de maatschappij. Ze kappen, heel duurzaam, hele groene oerwouden. Dit alles om mij  via mijn brievenbus, te overtuigen dat ik ook groen moet doen. Neem nu, groene stroom! Nee echt, het kost niets extra`s! Als het dan niets kost, maak dan geen kosten om mij te overtuigen dat ik het perse nodig heb. Geef het gewoon. Dat lijkt mij pas groen ondernemen.

Het is echt niet dat ik groen ondernemen afkeur maar wel hoe of de mate waarin. Veel bedrijven pretenderen aan de ene kant groen te zijn en dragen dat ook uit maar aan de andere kant zijn ze het alles behalve. Ze drukken alles op duurzaam papier, voeren bedrijfslogo’s in ledlampjes ( het oude nog werkende logo word voor het gemak bij het grofvuil gezet).  Ze sturen werknemers met het openbaar vervoer maar de directeur wordt voor een uurtje bijpraten in een dieselwagen door het hele land heen gereden. Als je het doet, doe het dan goed en niet alleen “omdat het zo leuk staat in het jaarverslag”.

Het word je door de strot geramd, dat groene gedoe. Zo verbleef ik een nachtje in een hotel. De eigenaar heeft vast ook een cursusje duurzaam ondernemen gevolgd. De 3 P`s (profit, people en planet) in balans brengen enzo. De stroom in de hotelkamer gaat alleen aan als je de kamersleutel, een pasje, in een gleufje steekt. Briljant! Als je weggaat neem je die sleutel namelijk mee. Licht en airco gaan dan vanzelf uit. Goed voor de planet en voor de profit.

Ook aan waterbesparing is gedacht. In de badkamer zit een waterbesparende douchekop. Leuk hoor, als het werkt. Het ding levert namelijk een zeikstraaltje water af. Bovendien wisselt de temperatuur iedere minuut van ijskoud naar gloeiend heet. Afspoelen is dus duurzaam. Het onderdeeltje people zijn ze wat mij betreft even vergeten in dit verhaal. Deze people denkt namelijk dat het beter is voor de planet  (en de mensen erop) dat ze `s morgens een fatsoenlijke douche krijgt. Dan komt ze namelijk nog een keertje terug en dat zou weer beter zijn voor de profit, gezien de price van de kamer. Veel groener kan het niet. Win-win-win…